C11000 Blacha stalowa platerowana miedzią dla przemysłu chemicznego

Użyj maszyny do cięcia drutu, aby wyciąć kilka próbek na płycie stalowej pokrytej miedzią c11000 dla przemysłu chemicznego, o wielkości próbki 16 mm × 10 mm × 10 mm, najpierw umieść każdą grupę próbek w skrzynkowym piecu oporowym ZDXS5 do ogrzewania i zachowania ciepła w różnych temperaturach, a następnie zeszlifować powierzchnię każdej próbki, aby była gładka i użyć dyfraktometru rentgenowskiego TD{6}} do analizy XRD w celu określenia związku na granicy faz. Następnie oszlifować i wypolerować metalografię. Strona miedziana i strona stalowa są skorodowane odpowiednio roztworem alkoholu chlorowodorowego FeCl3 i 4-procentowym roztworem alkoholu kwasu azotowego, a metalografię obserwuje się za pomocą ultra-głębokiego pola widzenia VHX{10}}. Warstwę dyfuzyjną i widmo energetyczne mikroobszaru międzyfazowego analizowano za pomocą skaningowego mikroskopu elektronowego (z EDS). Na koniec zmierzono rozkład twardości w pobliżu powierzchni styku próbki za pomocą mikrotwardościomierza HV{13}}B.

 

Morfologia międzyfazowa spajania wybuchowego jest pokazana na rycinie 2. Można zauważyć, że granica międzyfazowa miedź/stalowa płyta kompozytowa do spawania wybuchowego jest ciągła i regularna, a jej długość fali wynosi około 950 μm. Wysokość fali wynosi około 300 μm. Jest to również cecha interfejsu, która oczywiście różni się spawaniem wybuchowym od innych metod spawania, które tworzą głównie propagacja fali detonacyjnej generowanej po wybuchu wybuchowym. Ponieważ ciśnienie uderzenia znacznie przekracza jego dynamiczną granicę plastyczności i ostatecznie tworzy falistą powierzchnię wiązania pod działaniem produktów wybuchowych; Ponadto falisty interfejs wiązania zwiększa powierzchnię wiązania miedzi i stali, co jest korzystne dla poprawy siły wiązania. Jednocześnie obserwuje się również, że na granicy faz występują nieciągłe grudki topiącego się metalu, co wynika z faktu, że większość energii generowanej przez materiały wybuchowe jest przekształcana w energię cieplną, co nieuchronnie doprowadzi do stopienia metalu w warunkach zbliżonych do adiabatycznych.

Obserwując mikrostrukturę na styku, można stwierdzić, że zarówno po stronie stali, jak i po stronie miedzi występuje odkształcenie plastyczne. To odkształcenie plastyczne jest generowane jednocześnie z powstawaniem fal, a im bliżej granicy faz, tym większy stopień odkształcenia plastycznego. Różnica polega jednak na tym, że ziarno mikrostruktury po stronie miedzi jest wydłużone i równoległe do kierunku uderzenia (rys. 3), co wynika z tego, że miedź o dobrej plastyczności odkształca się silnie pod wpływem dużego nacisku, tworząc gęsty opływ; Po stronie stali nie stwierdzono wydłużenia ziarna, ale wielkość ziarna jest oczywiście mniejsza niż daleko od granicy faz (rys. 4). Dzieje się tak dlatego, że: podczas procesu spawania temperatura gwałtownie wzrasta, a metal topi się, a następnie szybko schładza, aby rozdrobnić ziarno; Poważne odkształcenie plastyczne na granicy faz zniszczyło pierwotne ziarno oraz rekrystalizowało i rafinowało ziarno.