C11000 Blacha stalowa platerowana miedzią

Obecnie płyty kompozytowe miedź/stal są produkowane głównie metodą łączenia wybuchowego, łączenia wybuchowego z walcowaniem i łączenia dyfuzyjnego. Płyty kompozytowe użyte w tym artykule powstają w wyniku eksplozji. Proces produkcji wybuchowej metody kompozytowej jest następujący: najpierw umieść płytę kompozytową na płycie podstawowej i użyj podkładki szczelinowej pośrodku, aby zachować określoną odległość. Umieść warstwę materiałów wybuchowych i detonatorów na płycie kompozytowej. Kiedy materiały wybuchowe zostaną zdetonowane przez detonatory, materiały wybuchowe rozprzestrzenią się do przodu na płycie kompozytowej z prędkością detonacji. Ogromna energia kinetyczna generowana przez falę detonacyjną i wybuchową szybką ekspansję jest przenoszona na platerowaną płytę, która napędza platerowaną płytę do poruszania się w kierunku podłoża z dużą prędkością. Płyta platerowana i podłoże zderzają się sukcesywnie w punkcie styku, powodując silne odkształcenie plastyczne. W procesie tym większość energii kinetycznej jest przekształcana w energię cieplną, a duża ilość energii cieplnej topi metal w warunkach prawie adiabatycznych i realizuje połączenie spawalnicze pod działaniem wysokiego ciśnienia. Rysunek 1 to schemat instalacji procesu spawania wybuchowego.

Miedziano-stalowa płyta kompozytowa zostanie poddana trzem różnym etapom odzyskiwania, rekrystalizacji i wzrostu ziarna podczas wyżarzania, które można wykorzystać do zmiany struktury metalu w celu uzyskania niezawodnych właściwości. Różne temperatury obróbki cieplnej wpłyną na mikrostrukturę płyty kompozytowej miedź / stal, ale mikrostruktura Q235B i mikrostruktura miedzi w temperaturach niższych niż 700 stopni ulegają niewielkim zmianom, co wskazuje, że w tej temperaturze następuje odzyskiwanie. Rysunek 7 przedstawia mikrostrukturę miedzi wyżarzanej w temperaturze 750 i 800 stopni. Można zauważyć, że w pełni wyrośnięta zrekrystalizowana struktura tworzy się w temperaturze 750 stopni. Można stwierdzić, że niezniekształcone nowe ziarna będą regenerować się w zdeformowanej osnowie powyżej 750 stopni, a wzrost ziarna będzie następował wraz ze wzrostem temperatury. Dlatego można określić, że temperatura wyżarzania około 700 stopni jest temperaturą krytyczną dla odzyskiwania i rekrystalizacji miedziano-stalowej płyty kompozytowej.

Ze względu na dyfuzję pierwiastków podczas zgrzewania wybuchowego i efekt zachowania ciepła obróbki wyżarzającej, dyfuzja pierwiastków będzie zachodzić na granicy międzyfazowej, głównie dyfuzja Fe i Cu. Z jednej strony dyfuzja pierwiastków sprzyja poprawie wytrzymałości styku; Z drugiej strony, związki metali mogą być wytwarzane w celu zmniejszenia siły wiązania. Rycina 8 przedstawia dyfuzję pierwiastków Cu i Fe na styku międzyfazowym płyty kompozytowej miedź/stal oraz grubość dyfuzyjnej warstwy międzyfazowej w różnych temperaturach wyżarzania. Można zauważyć, że wraz ze wzrostem temperatury wyżarzania zwiększa się grubość warstwy dyfuzyjnej pierwiastków stopowych. Jednak żaden związek nie jest wytwarzany, a grubość warstwy nie zmienia się znacznie pod wpływem obróbki cieplnej, 650 stopni i 700 stopni (krzywe nie są podane dla dwóch temperatur ograniczonych do długości), które wynoszą 1,5, 1,8 i odpowiednio 2,0 μm. Odpowiednie jest wyżarzanie w temperaturze 700 stopni. Gdy temperatura jest wyższa niż 750 stopni, grubość warstwy dyfuzyjnej oczywiście rozszerza się i pojawiają się stopnie, co wskazuje, że związki są wytwarzane na interfejsie, a warstwa dyfuzyjna gęstnieje gwałtownie w temperaturze 800 stopni, a warstwa topnienia również pogrubia. Powyższy wniosek można również wyciągnąć porównując grubość warstwy topnienia na grzbiecie fali na rysunku 9.